Biserno ostrvo – istorijat

игровой автомат sizzling hot Dvorac Gedeona Rohoncija, udaljen je na oko 15 km od Novog Bečeja i smešten na Bisernom ostrvu, u prirodnom okruženju rukavca, tzv. mrtve Tise, pogodne za uzgoj vinove loze. Dvorac je izgrađen krajem XIX veka na imanju Gedeona Rohonjcija, www.slotsups.com/ mega fortune jackpot kao letnja spahijska rezidencija nekada izuzetno razvijenog i svetski poznatog poljoprivrednog dobra, gde se pod slojem zemlje na stazama još kriju ostaci nekada efikasnog zalivnog sistema Rohonci.  Na dvorcu preovlađuju stilski elementi ekletike, iz repertoara klasicizma i baroka.Na glavnoj fasadi dominira rizalit sa tri simetrično postavljena prozora na prizemlju i spratu. Na središnjem delu glavne fasade u prizemlju nalazi se ulazni trem. Krov je masivan, a na njegovom središnom delu se nalazi oktogonalna kula osmatračnica, koja je kasnijim adaptacijama izmenjena.U sklopu celine letnjikovca i dvorca na imanjima u Vojvodini, ovaj spomenik kulture zauzima jedno od istaknutih mesta i predstavlja značajnu kariku u razvoju rezidencijalne arhitekture. Tridesetih godina XIX veka mladi kapetan iz Vesprema, Lipot Rohonci, na balu u Požunu upoznao je jednu od tri unuke turskobečejskog vlastelina Pavla Hadžimihajla, Klaru Sisanji. Iz tog poznanstva se rodila ljubav koja će Lipota Rohoncija dovesti u Turski Bečej.вулкан удачи игровые автоматы онлайн Stupajući u brak, Klarin miraz od 2.000 jutara zemlje opredelio je Rohoncija da se nastani u Novom Bečeju i da se posveti obradi zemlje. Kuću je sagradio na sadašnjem mestu bioskopa, uz samu dolmu. Na svom imanju na Bisernom ostrvu je podigao manji kaštel sa vinskim podrumom i štalama za trkačke konje koji su se sa uspehom takmičili u Evropi. U početku bavio se povrtlarstvom i voćarstvom, da bi kasnije uzgajao bostan, grožđe i vinovu lozu. Prosekom Borđoš 1858. godine veliki deo njegovog imanja postalo je ostrvo, oivičeno Starom Tisom i novim koritom Tise. Prinos i kvalitet roda se od tada povećao, te su to ostrvo nazvali Bisemo ostrvo. Biserno ostrvo i s toga što se tu uzgajala jedna vrsta dinje nazvana Tiski biser. Te dinje na ravnoj i peskom bogatoj zemlji izgledale su kao mnoštvo rasutih bisera. Gedeon Rohonci (sin Lipota i Klare), preuzevši od oca imanje, učinio je evropski poznatim proizvode sa Bisernog ostrva. Jedno od glavnih proizvoda je bila dinja Tiski biser, a drugo vino Muskat, poznato kao Krokan. Plodovi vinove loze poreklom iz Alžira prerađivali su se u podrumima ove palate, a konačni proizvod, daleko poznato vino, “Krokan”, stizalo je sve do cara Franca Jozefa I. Radi što boljih plasmana svojih proizvoda Gedeon Rohonci štampao je reklamne razglednice koje su ujedno bile i cenovnik njegovih ponuda. Te razglednice su bile štampane na nemačkom, mađarskom i verovatno na srpskom jeziku. Narudžbe je primao putem dopisnih karata, telegramski kao i telefonski. Isporuke je vršio u specijalnim korpicama kapaciteta od 5 kilograma iz Turskog Bečeja, kao i iz svog stovarišta u Budimpešti. Rohoncijevi naslednici su posle 1919. godine veći deo svog vremena provodili u Mađarskoj. Posle 1945. godine, imanje grofa Gedeona Rohoncija se nacionalizuje i predaje Poljoprivrednom dobru „Sokolac”. Voćnjaci, vinogradi, baštovanluk, dvorac i ostali objekti jedno vreme se održavaju i obnavljaju da bi osamdesetih godina počelo www.slotsups.com/ mega fortune jackpot polako umiranje imanja Biserno ostrvo. Proglašen je za kulturno dobro od značaja 11. marta 1995. godine i nije otvoren za posetu. Godine 2005. Euro-plan iz Novog Sada čiji je vlasnik Bora Gvozdenac, a ujedno i zastupnik praunuka Rohoncija, Kristijana Šauške, dobija 350 katastarskih jutara Rohoncijeve zemlje na 20 godina. Posle donošenja Zakona o denacionalizaciji naslednik očekuje povraćaj svoje dedovine sa 620 katastarskih jutara zemlje. Planovi za obnovu celokupne proizvodnje, uređivanja imanja, kao i sređivanja dvorca su u pripremi, a trenutno nije otvoren za posete. Arača Na oko 12 kilometara severoistično od Novog Bečeja- 4 kilometra desno od puta Novi Bečej- Novo Miloševo nalazi se Arača jedan od značajnijih spomenika srednjevekovne arhitekture u Vojvodini. Smatra se da sadašnji očuvani ostaci potiču od crkve izgrađene 1228. godine, ali da je ona podignuta na mestu gde je već, između IX i XI veka, postojala crkva, o čemu svedoče fragmenti dekorativne plastike s motivima trostruke pletenice. Od nekadašnjeg naselja ostale su same ruševine jedne romanske crkve- bazilike dalmatisnko- benediktinskog tipa koja je inače dva puta uništavana, ali je i do danas sačuvala neke svoje masivne delove koji mogu poslužiti za proučavanje kulturne istorije naših naroda, usled čega je (rešenjem Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture broj 217 od 16. februara 1968. godine) kao spomenik kulture stavljen pod zaštitu države. Na osnovu arheoloških istraživačkih ispitivanja saznaje se da je kompleks Arače i bliže okoline bio naseljen još u praistorijsko doba (mlađe kameno doba i naselje iz ranog srednjeg veka). Prvobitna bogomolja izgleda da je nastala još u XI veku, a može se predpostaviti da je bila parohijska crkva ili kapela. Ostaci sadašnje benediktanske opatije iz prve polovine XIII veka (oko 1228 godina) su zidani u romanskom stilu. To je bila reprezentativna trobrodna bazilika sa tri polukružne oltarske apside (zadnji polukružni deo crkve), rasčlanjena ručnim arkadama sa polustubovima. Za građevinski materijal korišćena je opeka, tesani kamen – peščar i mermer. Podigao ju je nepoznati mađarski feudalac. Ovakva crkva je stradala u ratovima pa ju je obnovila mađarska kraljica Jelisaveta Anžujska, čerka Stevana II Kotromanijča, 1370. godine., kada je dozidan gotski zvonik, a verovatno dodato i nešto više kamene plastike. Arača je imala burnu istoriju. U kasnom srednjem veku u njenom kompleksu je podignuta i odbrambena tvrđava od koje više nema ni traga na površini zemlje, i možda će se tek daljim iskopavanjem otkriti. Ova tvrđava je 1417. godine bila u posedu despota Stefana Lazarevića, a posle ju je držao Đurađ Branković. Godine 1551. Turci su pod komandom Mehmed-Paše Sokolovića, prilikom osvajanja Banata zauzeli i spalili Araču. Nakon ovog uništavanja Arača je do kraja XIX veka postepeno propadala. U XIX veku pripadala je posedima Karačonji iz Beodre, kada je Mađarska komisija za zaštittu spomenika kulture preduzela manje konzervatorske mere no koje nisu bile mnogo efikasne. Kamena plastika i ostali građevinski materijal je nemilosrdno razvučen po okolnim mestima, a pojedini fragmenti se nalaze i u nekim muzejima. essaymoment